Anthony Rother- ur. 27 kwietnia 1972 r.  we Frankfurcie nad Menem, pseudonimy:

Family Lounge, Little Computer People, Lord Sheper i Psi Performer, kompozytor muzyki elektronicznej, producent muzyczny ,DJ i właściciel wytwórni płytowych "Psi49net” i „Datapunk”,.

„Jest Bóg jest Lucyfer, jest Matka i Ojciec a czasami jest Powrót do domu”

Anthony Rother Słynie szczególnie z występów live, podczas których zamienia się w człowieka orkiestrę –jednocześnie gra na syntezatorze, śpiewa i oczywiście obsługuje samplery i komputer. Muzykę tworzoną przez Rothera charakteryzuje monotonny rytm, przekształcony przez wokal i nastrój określany przez niektórych jako futurystyczna melancholia i teksty o skutkach rozwoju technicznego, relacjach między człowiekiem a maszyną i o roli komputerów w społeczeństwie.

Przygodę z muzyką rozpoczął już jako nastolatek [tak samo jak REMUTE w wieku 13 lat], od zabawy na komputerze Commodore 64. Jego pierwsze, jeszcze nieoficjalne nagranie ukazało się w 1988 roku, lecz mieli okazję posłuchać go jedynie znajomi młodego Anthonego. Wtedy muzyka była dla niego głównie hobby, poprzez które eksperymentował z takimi gatunkami jak electro, hip-hop, techno czy też miami bass.

Przez kolejne sześć lat nie było za wiele o nim słychać, aż do 1994 roku kiedy to pojawił się w projekcie „Notsignal” dla labeluKanzleramt. Następnie rozpoczął współpracę z Heiko Laux przy projekcie „Zodiac” i albumie „The Oldschoolstreet”.

W 1996 roku, pod pseudonimem Psi Performer, wydał pierwszą EPkę, ale wielkim sukcesem okazał się dopiero album „Sex With The Machines” wydany w 1997 roku. Album utrzymany był w konwencji czystego, syntetycznego elektro z precyzyjnymi, mocnymi, chwilami krystalicznymi dźwiękami.

Syntetyczną, mroczną muzykę uzupełnia wokal - co prawda ludzki ale chwilami czysto mechaniczny, momentami przetworzony przez efekty; pozbawiony emocji, tak jakby wypowiadała się maszyna. Sześć utworów wystarczyło aby Rother został okrzyknięty geniuszem electro, jednym ze współczesnych spadkobierców legendy gatunku, niemieckiej grupy Kraftwerk.

Jeszcze większym potwierdzeniem talentu Anthony Rothera była kolejna płyta – „Simulationszeitalter”. Na płycie dominowało znów mroczne elektro, lecz jakby bliższe stylistyce techno, w której Rother odnajduje się do dziś. Na płycie słychać chłodne dźwięki, ale przebijają się również melancholijne melodie. Wokale ponownie opowiadają o maszynach i są równie odhumanizowane jak na poprzednim albumie, lecz tym razem są wykonane w języku niemieckim.

Oczywiście te płyty nie stały się jedynym kierunkiem w muzyce Rothera. Bardzo odmienne wizje muzyki, praktycznie wydane w tym samym czasie to Psi Performer i Family Lounge. Pierwszy z nich na albumie „Art Is An Division Of Pain” to wyraz bardziej abstrakcyjnej i mrocznej strony duszy artysty. Doskonały zbiór utworów, których tytułami są lata (od 1948 do 1999) - przeznaczonych do słuchania domowego. Muzyka tylko chwilami ociera się o rytmy, które są niewielkim dodatkiem do ambientowego, monumentalnego charakteru płyty. Dźwięki są trudne do uchwycenia ale wciągają słuchacza swoją głębią, soundtrackowym charakterem. O jakości tego materiału na pewno świadczy ilość powstałych remiksów - 5 zestawów na winylach, a potem 2 pełne albumy w formacie CD.W zestawach CD jest to łącznie 29 remiksów w wykonaniu najróżniejszych artystów, od tych związanych z czystym techno - Karl O’Connor (Regis), Alexander Kowalski czy Anthony Child (Surgeon) aż po tych, którzy tworzą awangardową, eksperymentalną elektronikę - Gentle People, Sutekh, Multicast.

Z kolei Family Lounge i album „Kamakasi” podąża w przeciwnym kierunku - to muzyka rytmiczna, funkowa, trochę dźwięków z nurtu clicks and cuts i przyjemnych syntezatorów. Nadaje się do klubu ale równie dobrze można jej słuchać w domu. Na pewno jest to dobra płyta ale nie wymaga od słuchacza takiego zaangażowania jak poprzednie.

Oczywiście to nie jest ostatnie wcielenie Anthony Rothera. Jest jeszcze Little Computer People. Już sam tytuł albumu – „Electro Pop” wyjaśnia charakter muzyki, której jest on esencją. Melodyjna, z wokalami, archaicznymi electro dźwiękami, kawałki w formie hitów, chociaż całość nie wydaje się tak lekka i luźna jak produkcje autorstwa innych electro-popowych gwiazd.
 

W 2008 roku ukazał się dwupłytowy album Rothera pt. „My Name is Beuys Von Telekraft”, którym artysta definitywnie potwierdził zerwanie z wizerunkiem artysty „od klasycznego elektro”, który przypisywano do początkowych etapy jego twórczości. Na płycie dominuje surowe techno, do którego zresztą Rother zdążył już przyzwyczaić swoich fanów. Ostatnim, albumem na koncie Rothera jest „Popkiller II”, którego pierwsza cześć ukazała się sześć lat temu, w 2004 roku. Na płycie znalazło się 10 utworów, utrzymanych w stylistyce zbliżonej do techno, jednak wciąż z udziałem dźwięków typowych dla electro.

Anthony Rother to obecnie kluczowa postać sceny electro, a właściwie sceny muzyki elektronicznej, multiproducent zaangażowany w kilku różnych projektach.

Pomimo iż muzyka Rothera, na przestrzeni lat znacznie zmieniła swój wymiar, czym zresztą wzbudziła mieszane uczucia wśród fanów gatunku, trzeba przyznać, że artysta wciąż elektryzuje odbiorców. O jego remiksy zabiegają najwięksi, w tym m.in. Miss Kittin, Erick Morillo, DJ Hell czy też Sven Väth. Artysta ma także na koncie studyjną współpracę z Thomasem Schumacherem i Karlem Bartosem, ze wspomnianej już wcześniej grupy Kraftwerk.
 

Anthony Rother jest jednym z tych twórców, którzy podążają tylko sobie znanymi ścieżkami i ciągle penetrują nowe odcienie muzyki technicznej…znajduje inspirację w dźwięku, który tworzy czy to w sposób analogowy czy cyfrowy. Wiele znanych produkcji, w świecie muzyki elektronicznej zostały wydane w „kooperacji” z Anthony Rotherem a wydane pod innym nazwiskiem

Każdy jego występ jest wyjątkowy dla odbiorców, i to możemy zagwarantować wszystkim którzy przyjadą na tego roczną edycje MAYDAY POLSKA. Przeogromna ilość sprzętu jaką Anthony przywiezie do Spodka stworzy niezapomniany live act.